Przejdź do treści strony Przejdź do menu Przejdź wyszukiwarki Przejdź do mapy biuletynu WCAG
Kontrast:
Rozmiar czcionki:
Odstępy:
Reset:
Lektor:

Wydział I

Komunikat nr 3/I/2020: dnia 28 września 2020 r.

Hasła tematyczne: podatek od towarów i usług, przedawnienie

Wyrok z dnia 22 lipca 2019 r. sygnatura akt I SA/Wr 365/19 (prawomocny)

Tezy:

  • Organ przygotowawczy wszczynając postępowanie karne skarbowe (w fazie ad rem) nie może później nic nie robić zwłaszcza w ramach procedury, w której nie uczestniczy podatnik, a od której uzależniony jest upływ terminu przedawnienia. Działania powinny zmierzać do prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wynika to z zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), zasady państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) i wywodzonej z niej zasady dobrej administracji, zasady lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej)  w przypadku podatku od towarów i usług (dalej: VAT (albowiem VAT stanowi dochód budżetu Unii) oraz z istoty postępowania karnego skarbowego.
  • O ile przepis art. 70 § 6 pkt 1 (…), jak i art. 70 § 7 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa jest jasny w swej treści to jego stosowanie przez organ powoduje, że podatnik pozostaje w niepewności co do momentu podjęcia zawieszonego postępowania karnego skarbowego a w konsekwencji co do momentu upływu terminu przedawnienia. Podatnik powinien oczekiwać, że wygaśnięcie zobowiązania podatkowego powinno następować w rozsądnym terminie. Wiedza o tym czy jakieś działania są podejmowane są kluczowe z punktu widzenia oceny przez Sąd terminu przedawnienia jako terminu rozsądnego realizującego zasadę pewności prawa.
  • Praktyka organów podatkowych prowadząca do tego, że upływ terminu przedawnienia zależy od uznania organu podatkowego i nie podlega żadnej kontroli sądowej, zagraża celom Unii, w tym zasadzie skuteczności. To implikuje naruszenie zasady lojalnej współpracy wyrażonej w art. 4 ust. 3 TUE, jak też narusza zasadę pewności prawa, zasadę uzasadnionych oczekiwań, ogranicza wykonywanie prawa własności w sposób nieproporcjonalny i trudny do zaakceptowania, przez to narusza art. 17 (…) w zw. z art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejski.

W poniższym linku znajduje się dostęp do treści wyroku.

Link do wyroku

Wyrok NSA z dnia 30 lipca 2020 r. sygnatura akt I FSK 42/20 oddalający skargę kasacyjną

W poniższym linku znajduje się dostęp do treści wyroku.

Link do wyroku

 

Komunikat nr 2/I/2020: dnia 28 września 2020 r.

Hasła tematyczne: egzekucyjne postępowanie

Wyrok z dnia 18 grudnia 2019 r. sygnatura akt I SA/Wr 835/19 (prawomocny)

Teza: Istnienie obowiązku [ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi] należy oceniać przez pryzmat tego, czy osoba posiadała status właściciela w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach [dalej: u.c.p.g.]. Istotne są tu przepisy rangi ustawowej, nie zaś przepisy prawa miejscowego. To bowiem ustawa kreuje z mocy prawa obowiązek z tytułu daniny będącej opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którym obciąża właściciela nieruchomości. Tego obowiązku nie kreuje deklaracja. Dokument ten jedynie potwierdza rzeczony obowiązek i wskazuje wysokość tej opłaty. W przypadku natomiast zbycia nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela, obowiązki wynikające z przepisów u.c.p.g. przechodzą na nowego właściciela nieruchomości.

W poniższym linku znajduje się dostęp do treści wyroku.

Link do wyroku

 

Komunikat nr 1/I/2020: dnia 28 września 2020 r.

Hasła tematyczne: podatek od towarów i usług

Wyrok z dnia 5 lutego 2020 r. sygnatura akt I SA/Wr 733/19 (nieprawomocny)

Tezy: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej [dalej: TSUE] akcentuje realną możliwość wykonania prawa do odliczenia VAT przez podatnika i jeżeli wykonanie tego prawa jest praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione (zasada skuteczności), to uznaje, że termin zawity, z którego upływem wiąże się sankcja w postaci utraty prawa do odliczenia, jest w takiej sytuacji niezgodny z 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W świetle aprobowanej do czasu wydania orzeczenia TSUE z dnia 29 września 2015 r. Gmina Wrocław, C-276/14, praktyki krajowej, nie ulega wątpliwości, że ewentualna, wcześniejsza korekta Gminy w zakresie rozliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków na inwestycje, do których odnosił się jej wniosek o stwierdzenie nadpłaty, nie byłaby uwzględniona. Rzeczywista możliwość dokonania przedmiotowego odliczenia pojawiła się dopiero po wydaniu powyższego wyroku TSUE i na skutek tego wyroku.

Przyjęcie, że termin przedawnienia prawa do odliczenia z art. 70 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa rozpoczął swój bieg od dnia wystawienia przedmiotowych faktur VAT, w okolicznościach tej konkretnej sprawy godzi w zasadę skuteczności. Powyższy przepis należy zatem wykładać w sposób prounijny, tak, aby zapewnić realizację wskazanej zasady. W konsekwencji, celem realizacji tej zasady należy przyjąć, że jego bieg rozpoczyna się od dnia ogłoszenia wyroku TSUE w sprawie C-276/14.

W poniższym linku znajduje się dostęp do treści wyroku.

Link do wyroku